Dzisiaj jest , 12 Marzec 2010

• Start

• Kontakt

Zdrowie a ruch
Aktywność fizyczna, a więc praca mięśniowa w sensie uprawiania sportu, gimnastyki, marszów unikanie siedzącego trybu życia są zwykle niedoceniane przez ludzi otyłych i skłonnych do tycia. Mało osób zdaje sobie sprawę, że jest to ważny element w zapobieganiu otyłości, a wprost konieczny w kuracji odchudzającej. Często przejście z siedzącego na bardziej aktywny fizycznie tryb życia, wykonywanie większej pracy mięśniowej, wiąże się z co najmniej zahamowaniem tycia, a nierzadko, zwłaszcza w przypadku, gdy nasilenie pracy mięśniowej jest dosyć duże chudnięciem. Na ten temat pisaliśmy już wielorotnie przy okazji omawiania przyczyn otyłości, w rozdziale o przemianie materii, w rozdziale dotyczącym profilaktyki otyłości. Aktywność fizyczna ma duże znaczenie dla zachowania zdrowia i daleko wybiega poza zagadnienie otyłości. A oto dowody:
1. Otyłość w danej grupie społecznej jest tym częstsza, im więcej osób przechodzi na mało aktywny tryb życia. Można mówić, że im większy wydatek energetyczny, a więc bardziej ruchliwy tryb życia, tym mniej tłuszczu i tkanki tłuszczowej w organizmie. Otyłość i aktywność fizyczna nie lubią się wzajemnie.
2. Utrzymanie wysokiej aktywności fizycznejna ma kapitalne znaczenie dla stanu zdrowia. Obec nie nie mamy już wątpliwości, że wiele chorób określonych jako schorzenia cywilizacyjne powstaje jako skutek mało ruchliwego, siedzącego trybu życia. Do chorób tych zaliczamy miażdżycę, choroby naczyń, choroby serca pochodzenia miażdżycowego, choroby naczyń wieńcowych, nerwice oraz otyłość. Choroby te ograniczają zdolność do pracy zawodowej i jak wszystkie choroby nękające większą liczbę ludzi — stwarzają problemy społeczne. Współistnienie wyżej wymienionych chorób z otyłością jest szczególnie niepomyślne, gdyż ogranicza możliwości leczenia otyłości, co z kolei nasila dolegliwości związane z chorobami. Samą otyłość łatwo leczyć, ale otyłość połączoną z miażdżycą naczyń, z nadciśnieniem (które może być konsekwencją miażdżycy) leczyć o wiele trudniej.
3. Aktywność fizyczna, sport, praca mięśniowa polepszają samopoczucie, człowiek czuje się zdrowszy, bardziej energiczny, operatywny, Podczas uprawiania sportu o wiele łatwiej znieść dietę odchudzającą.
4. Duża aktywność fizyczna idzie w parze z rozrostem mięśni. Wynikiem tego jest zwiększenie przemiany materii, wzrost zużycia tlenu i oczywiście wydatek energetyczny spoczynkowy. Jak wiemy, zapobiega to tyciu. Mięśnie, w przeciwieństwie do tkanki tłuszczowej, zużywają dużo tlenu, są aktywne metabolicznie: 1 kg mięśni zużywa prawie 8krotnie więcej tlenu niż 1 kg tkanki tłuszczowej. Wszystkie więc zabiegi, które zwiększają masę mięśni, są dla otyłych bardzo wskazane, gdyż poprzez swój duży metabolizm mięśnie „zjadają" niejako tkankę tłuszczową. Otyli uprawiający sport, żyjący bardzo aktywnie zmieniają część tkanki tłuszczowej na mięśnie, które rozwijając się, wykorzystują białko tkanki tłuszczowej jako swój budulec a nagromadzony tłuszcz zapasowy zużywają do celów energetycznych. Innymi słowy — człowiek otyły, uprawiający sport i zachowujący dużą aktywność fizyczną — staje się mniej otyły nawet wtedy, gdy jego waga ciała pozostaje bez zmian, gdyż większa jej część niż poprzednio przypada na mięśnie.
5. Aktywność fizyczna podczas odchudzania to najlepszy sposób zwiększania ujemnego bilansuu energii podczas kuracji. A jak wiemy, im większy! ujemny bilans energii, im większy niedobór kalorii spożywanych, tym szybciej chudniemy. Jeżeli będziemy odchudzali się spożywając 1500 kcal (6280 kJ) na dobę, to prowadząc siedzący tryb życia nie mamy szans na schudnięcie więcej niż ok. 2—4 kg na 1 miesiąc. Zwiększając aktywność fizyczną możemy chudnąć o wiele więcej, nawet 10—12 kg na 1 miesiąc. Będzie to więc dobry sposób zwiększania rozpiętości między spożyciem kalorii a jej wydatkowaniem.

Korzyści dla zdrowia wynikające z prowadzenia aktywnego trybu życia można wymieniać długo. A więc nie leńmy się: codziennie rano gimnastyka, przed spaniem godzinny, szybki spacer, a w niedzielę — wycieczka piesza za miasto tak zorganizowana, aby co najmniej przez 6 godzin szybko maszerować łub około 10 godzin spędzić na rowerze. To jest minimum potrzebne dla zdrowia i dla pozbycia się otyłości.
Omawiając znaczenie aktywności fizycznej, zalecając prowadzenie ruchliwego, aktywnego trybu życia w trakcie odchudzania, pominęliśmy sprawe leżenia. Czy ma ono jakiekolwiek uzasadnienie w toku kuracji odchudzającej? Otóż, jeżeli odchudzamy się w ten sposób, że spożycie kalorii jest większe lub na poziomie najmniejszego, jakie zaleca się podczas kuracji odchudzania w warunkach niekontrolowanych, a więc
nie w klinice, szpitalu czy sanatorium, a zaleca się wtedy nie mniej niż ok. 600 kcal (2512 kJ) na dobę, to w tych warunkach odchudzania zalecanie leżenia nie ma żadnego uzasadnienia, a jest wręcz szkodliwe. Nawet w przypadku głodu całkowitego, o czasie trwania 1 do 2 dni, jaki czasami zaleca się w trakcie prowadzenia kuracji odchudzającej, leżenie również nie jest zalecane.Tak generalnie biorąc, to różne oceny na ten temat bardzo odbiegają od siebie, jednakże w sumie prognozy dla otyłych nie są zbyt pocieszające. Według różnych opinii, z całej niemałej liczby otyłych osób, poddających się różnym kuracjom odchudzającym i będących pod jakąkolwiek kontrolą, na stałe pozostaje szczupłymi nie więcej niż 5 do 20% . Nie mniej niż 80% pozostaje nadal otyłymi, może jedynie w trochę mniejszym stopniu. Z tych 80% prawie połowa nie tyje dalej, i jest to cały zysk odchudzania a reszta, tj. druga połowa 80% , tyje nadal, chociaż w mniejszym tempie. Jak wspomniano istnieją duże rozbieżności w ocenie skuteczności zabiegów odchudzających. Wynikają one chyba z faktu, że różny jest okres obserwacji ludzi po zakończeniu zabiegów odchudzających. Czym dłuższy czas po jej zakończeniu, tym więcej osób wraca do pierwotnej wagi ciała.
O ile odległe skutki leczenia otyłości nie napawają optymizmem, to skuteczność kuracji odchudzających jest całkiem niezła, chociaż zależy od sposobu ich przeprowadzania.

Możemy wyróżnić dwa typy takich kuracji:

1. Przeprowadzane pod ścisłą kontrolą, z wydzielaniem ilości pożywienia, na znanym i planowanym poziomie kalorycznym, z dozowanym wysiłkiem fizycznym. Kontrola sprawowana jest zwykle przez lekarza podobnie jak nadzór nad kuracjuszami.
2. Oparte na samokontroli, według poradnictwa udzielanego przez lekarza i pod jego kierunkiem, ale nie pod ścisłą kontrolą. Odchudzający sam przygotowuje sobie diety według dostarczanych przepisów, jak również sam steruje innymi koniecznymi zabiegami i trybem życia w okresie odchudzania.
Skuteczność odchudzania według pierwszego typu jest bardzo duża. Można zaryzykować twierdzenie, że każda osoba otyła poddana ścisłej kontroli, to znaczy będąca na dozowanej, o właściwej kaloryczności diecie i zmuszona do aktywności fizycznej o określonym nasileniu, z pewnością schudnie. Ile kilogramów straci podczas kuracji — zależy oczywiście od jej typu. Pierwszy typ kuracji odchudzających daje więc prawie 100% skuteczności. Tego typu leczenie otyłości, zwykle dużego stopnia, przeprowadza się na ogół w zakładach zamkniętych: szpitalach, sanatoriach oraz pod ścisłym nadzorem lekarza. Tak duża ich skuteczność jest zrozumiała, jeżeli weźmiemy pod uwagę, że kandydaci na szczupłych niewiele mają do powiedzenia, jak tylko stosować się do zaleceń, które są na nich zresztą wymuszane. To nie oni się odchudzają, a są odchudzani.
Drugi typ kuracji odchudzających, które określić można jako odchudzanie samego siebie (samej siebie), odznacza się bardzo różną skutecznością, trudną do oceny, ale chyba niezbyt imponującą. Niewątpliwie 2 elementy są tutaj decydujące: prawidłowość stosowanych zabiegów oraz dyscyplina w ich realizowaniu. Prawidłowość kuracji w dużym stopniu zależna jest od jej autorstwa. Najwyższą wartość mają oczywiście zalecenia fachowe udzielane przez lekarza. Gorzej, jeżeli kuracja odchudzająca przeprowadzana jest na podstawie przygodnie usłyszanych lub niepewnych i niepełnych wiadomości.
Często zdarzają się przypadki realizowania zupełnie dziwnych sposobów odchudzania, stosowanych z uporem i oczywiście z nikłym skutkiem dla otyłości, natomiast negatywnym dla zdrowia. Zniechęca to oczywiście do odchudzania i stwarza przekonanie o chorobliwym podłożu otyłości. Złą rolę odgrywają tutaj informacje pojawiające się od czasu do czasu w popularnych czasopismach w formie sensacyjnych nowości. Jeżeli jednak plan postępowania odchudzającego jest nawet prawidłowy, to pozostaje jeszcze kwestia jego realizacji, a z tym jest już różnie. W tym momencie zaczynają odgrywać rolę takie czynniki, jak motywacja do odchudzania, upór i samokontrola, cierpliwość i systematyczność oraz posiadanie wiadomości o odchudzaniu. Wymuszanie na sobie wyrzeczeń i poświęceń potrzebnych dla likwidacji nadwagi jest ciężką pracą. W wielu przypadkach potrzebna jest pomoc najbliższego otoczenia lub osoby z dużym autorytetem, na przykład lekarza.

Copyright 2008 by moja-dieta.info All right reserved